Szkło wapniowo-krzemowo-sodowe, z którego zrobione są butelki i słoiki opakowaniowe to jeden z tych surowców wtórnych, które można bez końca wykorzystywać ponownie bez pogarszania jego jakości.
Szkło wapniowo-krzemowo-sodowe, z którego zrobione są butelki i słoiki opakowaniowe to jeden z tych surowców wtórnych, które można bez końca wykorzystywać ponownie bez pogarszania jego jakości.
Szkło wyrzucamy do białego lub zielonego pojemnika na odpady
Jeśli więc opakowanie szklane, w którym kupiliśmy sok, mleko, alkohol, przetwory lub przyprawy nie będzie nam już potrzebne, pozwólmy nadać mu nowe życie. Stanie się to, gdy butelka możliwie szybko trafi do zakładu przetwórstwa odpadami. Szkło trafi tam najszybciej, gdy zostanie przez nas po prostu wrzucone do białego lub zielonego pojemnika przeznaczonego do selektywnej zbiorki śmieci.
Zielone pojemniki do segregacji szkła powinny znajdować się na każdym osiedlu. Wrzucamy
tam szkło kolorowe. Gdy brakuje pojemnika białego, wrzucamy tam również szkło przezroczyste.
Osiedlowe pojemniki na szkło
Kosze tego rodzaju: dzwony lub duże albo mniejsze kontenery znajdują się na każdym osiedlu. Jeśli jeszcze ich tam nie ma, powinniśmy skontaktować się z urzędnikami gminy, którzy mają obowiązek zorganizować takie pojemniki do publicznego segregowania odpadów.
Wyrzucając szklane opakowanie do śmietnika czarnego, przeznaczonego do zbiorki odpadów niesegregowanych zmieszanych, powodujemy, że najprawdopodobniej szkło zawędruje na wysypisko odpadów. A tam poleży bezużytecznie bardzo długo.
Co dzieje się ze szklaną butelką, którą wyrzucamy do białego lub zielonego pojemnika na odpady?
Szkło wrzucane do pojemnika trafia do sortowni, gdzie jest oczyszczane z etykiet, nadruków, klejów oraz z metalowych zakrętek. Robią to pracownicy sortowni. Jeśli wyrzucimy do białego lub zielonego pojemnika na szkło słoik brudny, z nieodklejoną etykietą nie spowodujemy, że nie będzie się on nadawał do recyklingu. Ale jeśli jednak zdejmiemy tę etykietę, przyczynimy się w jakimś promilu do przyspieszenia procesu recyklingu.
Po tym jak pracownicy sortowni oczyszczą wstępnie opakowania szklane, czyli np. oddzielą metalowe zakrętki od słoików i potraktują je myjką, surowiec trafi do specjalnej maszyny, w której zostanie dogłębnie oczyszczony z nalotów chemicznych, spożywczych i wszelkich innych. Jednocześnie, maszyny identyfikujące rodzaj materiału za pomocą separatora elektrooptycznego podzielą opakowania szklane pod kątem kolorów. Na początku następuje separacja szkła bezbarwnego od szkła barwionego. W dalszej kolejności segreguje się szkło kolorowe pod kątem odcieni kolorów.
Odpady szklane z osiedlowych pojemników na śmieci trafiają do sortowni, gdzie zostają wyczyszczone, a następnie do przetwórni, gdzie podlegają procesowi kruszenia. Powstaje tak zwana stłuczka, gotowa do przetopienia. Na zdjęciu: stłuczka w kolorze fioletowym. fot. odpady-help.pl
Następnie surowiec zostaje skruszony. Powstaje tak zwana stłuczka, która trafia ponownie do czyszczenia, usuwa się wtedy pozostałości drewna i folii. Następnie, za pomocą specjalnej maszyny wytwarzającej pole magnetyczne o dużej sile oddziela się stłuczkę od metali żelaznych.
Zanim stłuczka trafi do pieca, dodaje się do niej specjalne utleniacze oraz domieszkę stłuczki bezbarwnej, aby uzyskać stan równowagi redukcyjno-utleniającej masy szklanej. Tym samym kompensuje się wpływ zanieczyszczeń na produkt końcowy.
Po rozgrzaniu stłuczki do odpowiedniej temperatury, można formować z niej nowe opakowania szklane.
Po podgrzaniu posegregowanej stłuczki, surowiec poddaje się obróbce cieplnej. W ten sposób uzyskuje się masę do formowania nowych opakowań. Fot. Techglass
Ocenia się, że każda tona stłuczki zebrana w procesie segregowania odpadów, która odbywa się na poziomie domowym i osiedlowym oznacza, że do atmosfery trafi 220 kg dwutlenku węgla mniej. Różnica wynika z tego, że do wyprodukowania stłuczki od zera wygenerowałoby energię, której pozyskanie łączy się z emitowaniem właśnie tej ilości dwutlenku węgla do atmosfery. Idąc dalej w tych obliczeniach, każda tona stłuczki zebrana w procesie selektywnej zbiórki odpadów oznacza oszczędność 800 kg piasku, 180 kg mączki wapiennej raz ćwierć tony sody.
Wszystko to prowadzi do jasnego wniosku, że segregowanie szkła to jedna z najbardziej pożytecznych rzeczy, na jakie należałoby się zdobyć w przyszłości - o ile jeszcze tego nie robimy.
Jakiego szkła nie wrzucać do zielonego pojemnika na śmieci?
Segregując śmieci pamiętajmy, aby nie wrzucać do zielonych i białych pojemników porcelany, żarówek, luster, naczyń żaroodpornych oraz świetlówek i kineskopów. Są to materiały wprawdzie szklane, ale mają zupełnie inną temperaturę topnienia niż szkło używane przy produkcji opakowań szklanych w przemyśle spożywczym.
Sprawdź tutaj, jak wyglądają zewnętrzne pojemniki do segregowania śmieci.
Polecamy również sprawdzić opinie klientów o zewnętrznych pojemnikach.
